Ցավի մռնչոց

Եվ ասում են թե` Շեքսպիրը մեծ

կյանքի ավարտին ցորեն էր ծախում,

նա, որ հաց տվեց ողջ ժողովրդին`

առևտրով էր

իր գոյատևման հացը վաստակում:

Որովհետև որ

Աստծուց հանձնառած իր խաչը տարավ`

հաց ու ջուր տվեց ծարավածներին,

սակայն ոչ մի մարդ բնավ հոգս չարեց,

մի բաժակ ջուր տար, երբ ինքն էր ծարավ…

Այժմ ինչո՞ւ ես այդպես մռնչում,

իմ հոգի, կյանք իմ,

երբ վարձի պահին քեզ չեն ճանաչում,

ովքեր քեզ կերան, այժմ իրար են

դարձել բարեկամ,

և… չեն ամաչում…

Ով մեծերի դեմ մնում է սև օձ,

տարօրինա՞կ է, որ իմ պես որբին

նետեին փողոց…

Մաքսիմ ՈՍԿԱՆՅԱՆ

Մեկնաբանություններ